Ömer Faruk Tekbilek
Ömer Faruk Tekbilek - Seni Seviyorum
Yükleyen sayit . - Diger müzik videolarına Göz atın.
GÜNÜN ŞİİRİ
Seneler geçsin, sen beni bil, ben seni bileyim istiyorum.
Benim olduğu kadar dostlarının,
dostlarının olduğu kadar benim ol istiyorum.
Nice sıkıntı ve zorluk yaşayıp anlatalım.
Yaşayalım ki, öğrenelim hayatı ve destek çıkmayı.
Birbirimizin omuzlarında ağlamalıyız.
Paylaşmalı ve beraber sıkılmalıyız.
Öyle ki, yalnız sıkılmak sıkmalı bizi.
Güzel günlerimizi, evimizde bir şişe şarap ve pijamalarımızla
kutlamalıyız.
Yada bazen dostlarla ucuz biralar içerek...
Böylece yaşamalıyız işte.
Sonra çocuğumuz olmalı,
Düşünsene senin ve benim olan bir canlı.
Geceleri ağladıkça sırayla susturmalıyız.
Sen arada mızıkçılık yapmalısın ve ben söylenerek almalıyım sıranı.
Yorgun olduğum için yemek yapmamalıyım, söylenerek yumurta
kırmalısın.
Hava soğukken birbirimize sıkıca sarılıp yatmalıyız.
Zaman su gibi akıp giderken, herşey yaşanmış bir hayatımız olmalı.
Herşeye rağmen hiç bıkmamalıyız birbirimizden Mutluda olsa, kötüde
olsa, yaşadığımız günler bizim günlerimiz olmalı.
Saçlara düşünce aklar, yada gidince aklar, çocukları güvence
altına alıp gitmeli bu şehirden.
Kavgasız, her sabah cinayetle uyanılmayan, sessiz bir yere
gitmeliyiz.
Geceleri balkonda denizi seyredip, sandalyelerimizde sallanmalıyız.
Eve gelip benden kahve istemelisin.
Çocuklar gelmeli ziyaretimize, geçmişteki hareketli günlerimizi
anımsamalıyız.
Ben, \"Bey\" demeliyim sana, sende \"Hanım\".
Öyle sevmelisin ki beni bu yazdıklarım korkutmamalı seni.
Tebessümler açtırmalı yüzünde.
Birgün bu hayatı bırakıp giderken, sadece mutluluk olmalı yüzümüzde.
Birbirimizi sevmenin gururu olmalı herşeyde....
Can YÜCEL
Japonlar'dan Şarkıcı Bir Robot !!!
HRP 4C adlı japon yapımı robot tıpkı bir insan gibi yüz hatlarına sahipken aynı zamanda bir pop starı aratmaycak bir sese de sahip. Tokyo Bilim ve Teknoloji Enstitüsü tarafından geliştirilen HRP - 4C adlı Robot gerçekçi yüz mimiklerini taklit edebiliyor. Sentezleme yapan bir ses teknolojisi kullanarak insan sesi çıkarabilen robot, nefes alıp vererek şarkı söylüyor. Siyah saçları ve kahverengi gözleriyle genç bir Japon kızı görünümündeki HRP-4C, gerçek bir şarkıcının yüz ifadeleri ve sesi modellenerek geliştirilmiş.
Enstitününmedyailişkileri yöneticisi Masataka Goto, "Robot, şarkı söyleme sesi ve şarkı söyleyen kişinin görüntüsünü analiz edip doğal ifadeler yansıtmak için iki ayrı teknoloji kullanıyor. Robotun gerçekçi bir şekilde nefes alması da, gerçek insan nefes alışı sesinden yararlanarak sağlandı" dedi.
Masataka Goto, yakın gelecekte eğlence ve müzik sektörü için üretilmiş çok sayıda robotla karşılaşabileceklerine inandığını kaydetti.
PROF. DR ERDAL İNÖNÜ ANILDI....
İnönü ailesinin bir ferdi olmanın çok önemli olduğunu vurgulayan Kılıçdaroğlu, Erdal İnönü'nün, soyadını aştığını ve dünyanın saygın bilim insanlarından biri olduğunu anlattı.Yazının Devamı...
CHP, Bülent Ecevit'i unutmadı !!!
Bülent Ecevit`i özlediğini belirten Rahşan Hanım, Ecevit`in hayatını yazmakla meşgul olduğunu ifade etti. Rahşan Hanım, `Onu yazmak zor oluyor. Hep geçmişi yaşamış oluyorum. Güzel şeyler de oluyor, kötü şeyler de oluyor. Güzel şeyler hep az olmuş, hep kötü şeyler olmuş diye düşünüyorum.` şeklinde konuştu.
CHP`de yaşanan son olayları ve çekişmeleri değerlendiren Rahşan Ecevit, partinin iç işlerine karışmak istemediğini söyledi. Ecevit şöyle devam etti: `Ama iç sorunlarını halletmeden bir parti dış sorunlara ağırlığını koyamaz ve başarılı olamaz.`
ŞİAR YALÇIN'ı KAYBETTİK ...
Ne yalan söyleyeyim, “king” ya da “üç-beş-sekiz” gibi oyunların müdavimiyken briçten acayip tırsardım, gözümü fena korkutmuşlardı; aman şöyle zor bir oyundur, aman böyle çetrefil bir iştir, herkes oynayamaz, falan filan. Tıraş tabii. Ne var yani, briç işte, atla deve değil ya! Az buçuk elinde kâğıt tutabiliyorsan, kamyon şoförleri gibi uzunca bir süre kıçının üzerinde oturabiliyorsan senden âlâ “briççi” mi olur? Ha, bu özelliklerine bir de muhakeme gücünü ve briç adabını eklersen, hah işte o en güzeli.
Bunları niye mi söylüyorum, korkmayın diye; briç öyle öğrenmesi çok zor bir oyun değildir. Bir gün, üç beş arkadaş kahvede boş boş otururken bizim hergelelerden biri, “Hadi gelin size briç öğreteyim” dedi, yarım saat sonra kendimizi briç masasında bulduk. Kafasını gözünü yara yara briç oynadık; ama bir şey başka türlü nasıl öğrenilir, işte orasını bilemem. Zaten kozun ne olduğunu kavrarsanız, hiç korkmayın, gerisi çorap söküğü gibi gelir.
İşte böyle başladı briç tutkusu. Kahve kapanıncaya dek briç masasından kalkmazdık. Hatta kendi aramızda takım maçları yapmaya, ufak çaplı ikili turnuvalar düzenlemeye bile başlamıştık. Ama en güzeli de briç muhabbetiydi; saatlerce hiç bıkıp usanmadan bir el üzerine konuşuyorduk.
Pazar günlerini iple çekerdik. Şiar Yalçın’ın Cumhuriyet Pazar Eki’nde bir briç köşesi vardı, müptelasıydık. Problemlerin başlıkları divan edebiyatından bir dize olurdu genellikle. O problemleri çözmek bazen saatlerimi alırdı. 52 kâğıdı masaya yayar, o çetin cevizi kırmaya çalışırdım. Kafamdan buhar çıkardı bazen. Eğer biz çaylaklar yer oyunumuzu ve savunmamızı biraz geliştirebildiysek, Şiar Yalçın’ın sayesindedir bu. O briç köşesi bizim kâbemizdi, her pazar tavaf ederdik.
Yine de neresinden bakarsan bak, kahve briçiydi oynadığımız. Yani konuşmalarımız tam bir felaketti. Elimizi anlatmanın yolunu bilmediğimiz için sürekli çuvallıyor, abuk sabuk kontratlarla cebelleşmek zorunda kalıyorduk. Eğer konuşmalarınız kötüyse yer oyununuz istediğiniz kadar iyi olsun, briç de şuradan şuraya gidemezsiniz. Bizimkisi tam bir ‘saldım çayıra gerisini mevlam kayıra’ briçiydi. Deklarasyon bilgimiz kıttı, hatta hiç yok denecek kadar azdı. Cahil cesareti işte, ağlanacak halimize bakmadan bir de takım kurup dörtlü takım maçlarına gitmeye başladık; amatör bir takımın Süper Lig’de oynaması gibi bir şeydi bu.
Sürekli yenilip kös kös kahveye dönüyorduk. Bir seferinde masamızdaki yaşlı bir kibitzer (briç lügatinde seyirci demek) şaşırtıcı bir biçimde maç boyunca hiçbir şeye maydanoz olmadı; bilenler bilir, briçte yancılık yapan adamların çeneleri hiç kapanmaz, habire “Ya öyle mi oynanır, senin elin karo mu çıkar” türünden gıcık gıcık laflarla oyuncuların sinirini bozarlar; gündelik briçin tadı tuzu işte bu kibitzerlerdir. Her neyse, ne diyordum, o nezih adam bir kez ağzını açtı, o da maç sonunda: “Çocuklar yarım asırdan beri briç oynarım, kusura bakmayın ama sizin kadar kötü deklere veren başka bir takım görmedim.”
Yerden göğe kadar haklıydı. Usta oyuncular ellerini çok güzel anlatıyorlardı, çünkü ortak bir sistemleri vardı, ama biz çoğu zaman bataklığa düşmüşçesine debelenip duruyorduk. Kulaktan dolma bilgilerle peynir gemisi yürümüyordu. Ne yazık ki, hiç kaynak kitap yoktu. Bu alanda Türkiye tam bir çöldü. İşte tam bu sırada Şiar Yalçın, gene Hızır gibi imdadımıza yetişti; onun Fransızcadan çevirdiği Beşli Majör kitabını okuduk da yol yordam öğrendik, dörtlü takımlar liginde maç kazanır hale geldik.
Şiar Yalçın’ın hakkı ödenmez. Türkiye’de briçin yayılıp sevilmesinde onun payı çok büyüktür. Edwin Kantar, Michel Lebel, Pierre Jais, Terence Reese gibi şampiyonların, Hugh Kelsey gibi büyük briç yazarlarının eserlerini dilimize kazandırması briçimize yaptığı en büyük hizmetti; bir köy okulunda kütüphane kuran kişidir Şiar Yalçın. Onun ektiği tohumlar en sonunda yeşerdi de, son yıllarda briççilerimiz uluslararası arenalarda önemli başarılar kazandılar.
Heykeli dikilecek bir diğer isim de Erdal Sidar’dır; bu sinir küpü adam, onca imkânsızlıklara rağmen yıllarca dünyanın en iyi briç dergilerinden birini çıkardı. Ona da sağlık, afiyet diliyorum. Briç tarihimizin en büyük kahramanlarından biridir.
Fikret Doğan "Şiar Yalçın" Başlıklı yazısı
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)